Column vrijwilligersblad Plan Nederland

Voor een vrijwilligersblad voor Plan Nederland dat waarschijnlijk nooit wordt uitgebracht schreef ik onderstaande column:

Soms werk ik bij Gert, een dove, autistische man van achter in de veertig. Gert leeft voornamelijk in zijn eigen wereld. Hij vind het fijn om aan een tafel te zitten en aan een tol te draaien. Soms lacht hij ineens uit het niets, terwijl hij zijn blik op het oneindige heeft gericht. Niemand weet wat er in hem omgaat. Familie heeft hij niet meer. Zijn ouders zijn allebei overleden en Gert was hun enige kind. Ik weet niet of het hem ook daadwerkelijk interesseert, ik kan het nergens uit opmaken.

De enige visite die Gert krijgt is van zijn vrijwilliger, de vroegere buurman van zijn ouders. Iedere vrijdagmiddag zit Gert al vanaf half twee te wachten met zijn jas aan. Als de buurman er dan is lopen ze zonder te praten een rondje door het dorp en eten een frikadel speciaal met curry bij de snackbar. Het is een bijzonder gezicht als die twee gaan wandelen. Buurman voorop, Gert er een meter achter. Gezellig kan het niet zijn, maar dat is niet belangrijk. Gert geniet er van, en daar doet gaat het om.

Het lijkt zo vanzelfsprekend dat de buurman iedere week komt maar dat is het niet. Juist daarom heb ik zo veel respect voor de vroegere buurman van Gert die het toch maar doet. Hij weet dat Gert op hem rekent, dus hij zorgt dat hij er is. Iedere vrijdagmiddag om twee uur. Vrijwillig.

 

(Voor wie Gert meent te herkennen: dichterlijke vrijheid is ook mij niet vreemd)


BartColumn vrijwilligersblad Plan Nederland

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *